Posted by on 4 listopada 2018

Oceniliśmy także wynik CDAI przed leczeniem oraz w ciągu tygodnia poprzedzającego dni 15, 28 i 84, jak również zmiany mediany wyników CDAI od wartości wyjściowych do każdego punktu czasowego. Odsetek pacjentów, którzy mieli normalizację białka C-reaktywnego po leczeniu, mieli podwyższone poziomy białka C-reaktywnego na linii podstawowej i osiągnęli remisję kliniczną, i byli w ocenie remisji bez użycia glukokortykoidów w dniu 84. Dodatkowe punkty końcowe obejmowały zmiany poziomów prozapalnych cytokin w osoczu (np. Interleukiny-8 i TNF-.) mierzone przy użyciu dostępnych w handlu zestawów ELISA (R & D Systems). Analiza statystyczna
Wielkość próbki określono za pomocą jednostronnego szkieletu testowego z błędem alfa 0,1 i błędem beta 0,1, ponieważ pierwotna hipoteza była następująca: 14 dni leczenia najwyższymi dawkami mongsesenu (40 mg i 160 mg na dobę). ) spowodowałoby większy odsetek pacjentów w remisji klinicznej niż 14 dni po podaniu placebo, a najniższa dawka mongersenu (10 mg na dobę) nie byłaby skuteczna. Przyjmowano, że tempo remisji wynosi 50% przy najwyższych dawkach mongsesenu i 20% w przypadku placebo. Oszacowano, że 40 pacjentów na grupę będzie potrzebnych do badania, aby mieć co najmniej 90% mocy do wykrywania istotnych różnic w wskaźnikach remisji między jedną z dwóch grup leczonych najwyższymi dawkami mongsesenu i grupą placebo. Wszystkie analizy skuteczności przeprowadzono zgodnie z zasadą zamiaru leczenia u wszystkich pacjentów poddanych randomizacji i którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku. Pacjenci z brakującymi pierwotnymi danymi z punktu końcowego w 15 lub 4 tygodniu byli klasyfikowani jako nie posiadający odpowiedzi. Pacjenci, którzy otrzymali terapię ratunkową z powodu pogorszenia choroby po 28 dniu, zostali sklasyfikowani jako nie posiadający odpowiedzi na wtórne analizy punktu końcowego. Brakujące dane dla ciągłych punktów końcowych i zmiennych wtórnych zostały przypisane za pomocą metody ostatnia obserwacja przeniesiona do przodu .
Główna analiza skuteczności i zdarzeń niepożądanych obejmowała wszystkich 166 losowo przydzielonych i leczonych pacjentów. Współczynniki remisji i odpowiedzi porównano z użyciem testu chi-kwadrat Pearsona lub, gdy nie miało to zastosowania, z dokładnym testem Fishera. Chociaż wielkość próby została określona za pomocą jednostronnego szkieletu testowego, prezentujemy wyniki w konwencjonalnym systemie dwustronnym. Porównaliśmy każdą z trzech grup leczenia z grupą placebo i każdą grupą leczoną 160 lub 40 mg dziennie z grupą dawek 10 mg.
Charakterystykę demograficzną, liczbę zdarzeń niepożądanych i proporcje pacjentów, którzy przerwali leczenie glikokortykosteroidami porównano z użyciem metod opisowych. Zanotowano także proporcje pacjentów ze zmianami poziomu wyjściowego białka C-reaktywnego. Zmiany mediany wyników CDAI i poziomów cytokin od punktu wyjściowego do każdego punktu czasowego analizowano za pomocą odpowiednio testu Manna-Whitneya i testu t Studenta.
Wyniki
Charakterystyka pacjentów
Tabela 1. Tabela 1. Wyjściowa charakterystyka demograficzna i kliniczna. Spośród 188 badanych pacjentów 166 kwalifikowało się do udziału w badaniu i zostało losowo przydzielonych do otrzymania jednej z trzech dawek mongersenów lub placebo (ryc. S2 w Dodatku uzupełniającym). Charakterystyka choroby demograficznej i wyjściowej była ogólnie podobna wśród grup, z wyjątkiem tego, że wyniki CDAI były wyższe w grupie 40 mg niż w grupie placebo, a czas choroby Leśniowskiego-Crohna był dłuższy w grupie 40 mg i grupie 160 mg niż w grupie placebo (tabela 1). Spośród 166 pacjentów poddanych randomizacji i otrzymujących co najmniej jedną dawkę badanego leku, 6 miało naruszenia protokołów i brakujące dane w 15 dniu i zostały sklasyfikowane jako nie będące w stanie remisji (wynik CDAI .150) w analizie pierwotnego punktu końcowego ( Rys. Łącznie 160 pacjentów (96,4%) ukończyło 2 tygodnie leczenia i 28 dnia obserwacji, a 138 pacjentów (83,1%) ukończyło 84-dniową obserwację. Przyczyny wycofania się z badania po 28 dniu są wskazane na rysunku S2 w Dodatku uzupełniającym. W szczególności, 6 pacjentów (2 przypisanych do placebo, przypisano 10 mg mongersenu na dzień, a 3 przypisano do 160 mg mongersenu na dobę) otrzymało ratunkową terapię z lekami biologicznymi lub lekami immunosupresyjnymi z powodu pogorszenia choroby po 28 dniu leczenia. i zostały sklasyfikowane jako nie mające odpowiedzi (wynik CDAI . 150) w analizie drugorzędowych punktów końcowych.
Rehabilitacja i odpowiedź kliniczna
Ryc. 1. Rycina 1. Pierwotne i wtórne końcowe punkty. Tabela A pokazuje odsetek pacjentów z remisją kliniczną, określony jako wskaźnik aktywności choroby Leśniowskiego-Crohna (CDAI) niższy niż 150 w dniu 15 i utrzymywany przez co najmniej 2 tygodnie
[patrz też: lekarz od paznokci, profilaktyka poekspozycyjna, zaburzenie schizoafektywne ]

Powiązane tematy z artykułem: lekarz od paznokci profilaktyka poekspozycyjna zaburzenie schizoafektywne

Posted by on 4 listopada 2018

Oceniliśmy także wynik CDAI przed leczeniem oraz w ciągu tygodnia poprzedzającego dni 15, 28 i 84, jak również zmiany mediany wyników CDAI od wartości wyjściowych do każdego punktu czasowego. Odsetek pacjentów, którzy mieli normalizację białka C-reaktywnego po leczeniu, mieli podwyższone poziomy białka C-reaktywnego na linii podstawowej i osiągnęli remisję kliniczną, i byli w ocenie remisji bez użycia glukokortykoidów w dniu 84. Dodatkowe punkty końcowe obejmowały zmiany poziomów prozapalnych cytokin w osoczu (np. Interleukiny-8 i TNF-.) mierzone przy użyciu dostępnych w handlu zestawów ELISA (R & D Systems). Analiza statystyczna
Wielkość próbki określono za pomocą jednostronnego szkieletu testowego z błędem alfa 0,1 i błędem beta 0,1, ponieważ pierwotna hipoteza była następująca: 14 dni leczenia najwyższymi dawkami mongsesenu (40 mg i 160 mg na dobę). ) spowodowałoby większy odsetek pacjentów w remisji klinicznej niż 14 dni po podaniu placebo, a najniższa dawka mongersenu (10 mg na dobę) nie byłaby skuteczna. Przyjmowano, że tempo remisji wynosi 50% przy najwyższych dawkach mongsesenu i 20% w przypadku placebo. Oszacowano, że 40 pacjentów na grupę będzie potrzebnych do badania, aby mieć co najmniej 90% mocy do wykrywania istotnych różnic w wskaźnikach remisji między jedną z dwóch grup leczonych najwyższymi dawkami mongsesenu i grupą placebo. Wszystkie analizy skuteczności przeprowadzono zgodnie z zasadą zamiaru leczenia u wszystkich pacjentów poddanych randomizacji i którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku. Pacjenci z brakującymi pierwotnymi danymi z punktu końcowego w 15 lub 4 tygodniu byli klasyfikowani jako nie posiadający odpowiedzi. Pacjenci, którzy otrzymali terapię ratunkową z powodu pogorszenia choroby po 28 dniu, zostali sklasyfikowani jako nie posiadający odpowiedzi na wtórne analizy punktu końcowego. Brakujące dane dla ciągłych punktów końcowych i zmiennych wtórnych zostały przypisane za pomocą metody ostatnia obserwacja przeniesiona do przodu .
Główna analiza skuteczności i zdarzeń niepożądanych obejmowała wszystkich 166 losowo przydzielonych i leczonych pacjentów. Współczynniki remisji i odpowiedzi porównano z użyciem testu chi-kwadrat Pearsona lub, gdy nie miało to zastosowania, z dokładnym testem Fishera. Chociaż wielkość próby została określona za pomocą jednostronnego szkieletu testowego, prezentujemy wyniki w konwencjonalnym systemie dwustronnym. Porównaliśmy każdą z trzech grup leczenia z grupą placebo i każdą grupą leczoną 160 lub 40 mg dziennie z grupą dawek 10 mg.
Charakterystykę demograficzną, liczbę zdarzeń niepożądanych i proporcje pacjentów, którzy przerwali leczenie glikokortykosteroidami porównano z użyciem metod opisowych. Zanotowano także proporcje pacjentów ze zmianami poziomu wyjściowego białka C-reaktywnego. Zmiany mediany wyników CDAI i poziomów cytokin od punktu wyjściowego do każdego punktu czasowego analizowano za pomocą odpowiednio testu Manna-Whitneya i testu t Studenta.
Wyniki
Charakterystyka pacjentów
Tabela 1. Tabela 1. Wyjściowa charakterystyka demograficzna i kliniczna. Spośród 188 badanych pacjentów 166 kwalifikowało się do udziału w badaniu i zostało losowo przydzielonych do otrzymania jednej z trzech dawek mongersenów lub placebo (ryc. S2 w Dodatku uzupełniającym). Charakterystyka choroby demograficznej i wyjściowej była ogólnie podobna wśród grup, z wyjątkiem tego, że wyniki CDAI były wyższe w grupie 40 mg niż w grupie placebo, a czas choroby Leśniowskiego-Crohna był dłuższy w grupie 40 mg i grupie 160 mg niż w grupie placebo (tabela 1). Spośród 166 pacjentów poddanych randomizacji i otrzymujących co najmniej jedną dawkę badanego leku, 6 miało naruszenia protokołów i brakujące dane w 15 dniu i zostały sklasyfikowane jako nie będące w stanie remisji (wynik CDAI .150) w analizie pierwotnego punktu końcowego ( Rys. Łącznie 160 pacjentów (96,4%) ukończyło 2 tygodnie leczenia i 28 dnia obserwacji, a 138 pacjentów (83,1%) ukończyło 84-dniową obserwację. Przyczyny wycofania się z badania po 28 dniu są wskazane na rysunku S2 w Dodatku uzupełniającym. W szczególności, 6 pacjentów (2 przypisanych do placebo, przypisano 10 mg mongersenu na dzień, a 3 przypisano do 160 mg mongersenu na dobę) otrzymało ratunkową terapię z lekami biologicznymi lub lekami immunosupresyjnymi z powodu pogorszenia choroby po 28 dniu leczenia. i zostały sklasyfikowane jako nie mające odpowiedzi (wynik CDAI . 150) w analizie drugorzędowych punktów końcowych.
Rehabilitacja i odpowiedź kliniczna
Ryc. 1. Rycina 1. Pierwotne i wtórne końcowe punkty. Tabela A pokazuje odsetek pacjentów z remisją kliniczną, określony jako wskaźnik aktywności choroby Leśniowskiego-Crohna (CDAI) niższy niż 150 w dniu 15 i utrzymywany przez co najmniej 2 tygodnie
[patrz też: lekarz od paznokci, profilaktyka poekspozycyjna, zaburzenie schizoafektywne ]

Powiązane tematy z artykułem: lekarz od paznokci profilaktyka poekspozycyjna zaburzenie schizoafektywne