Posted by on 1 listopada 2018

Rozpryski materiału zakaźnego na błony śluzowe (np. Spojówki lub błona śluzowa jamy ustnej) lub popękana skóra mogą również przenosić zakażenie wirusem HIV (szacunkowe ryzyko dla narażenia, 0,09% [95% CI, 0,006 do 0,5]).> 6 Ekspozycja nonoccupational
Ryzyko przeniesienia zakażenia HIV na kontakt z narażeniem seksualnym jest różne w zależności od rodzaju narażenia. Szacuje się, że ryzyko wynosi od do 30% w przypadku receptywnego stosunku analnego, od 0,1 do 10,0% z wszczepialnym stosunkiem odbytu i odwykowym stosunkiem pochwowym oraz od 0,1 do 1,0% w stosunku do wchłoniętego stosunku pochwowego.7-9 W porównaniu z innymi formami stosunku, stosunek Uważa się, że stwarza to mniejsze ryzyko przeniesienia wirusa HIV, chociaż brakuje dobrych szacunków ryzyka i istnieją doniesienia o przypadkach zakażenia wirusem HIV u osób, u których jedynym zgłaszanym czynnikiem ryzyka był stosunek oralny. 10,11 Ryzyko transmisji seksualnej jest trudne do oszacowania; szeroki zakres zgłaszanych zagrożeń związanych z transmisją danych kontaktowych pochodzi z badań obserwacyjnych i zależy od wielu czynników, w tym od obecności lub braku współistniejącej choroby wrzodowej narządów płciowych, innych stanów chorobowych i dysplazji szyjkowej lub odbytu; status obrzezania; obciążenie wirusem w przedziale genitalnym; oraz stopień zjadliwości wirusa.8,9 Szacowane ryzyko przeniesienia związane z dzieleniem się igłami do wstrzyknięcia narkotyków wynosi około 0,67% na kontakt z igłami.
Charakterystyka pacjenta źródłowego
Kwestia, czy profilaktyka poekspozycyjna jest uzasadniona po potencjalnie ryzykownym narażeniu, zależy od prawdopodobieństwa, że pacjent źródłowy jest nosicielem HIV. W środowisku zawodowym to pytanie często może zostać szybko rozwiązane za pomocą bardzo czułego, szybkiego testu ELISA, chyba że istnieje znane lub podejrzane zachowanie, które może narazić pacjenta na ryzyko okultystycznej serokonwersji. Poza tymi wyjątkami, negatywny wynik szybkiego testu ELISA u pacjenta źródłowego eliminuje potrzebę profilaktyki poekspozycyjnej. Jeśli badanie u źródła musi być opóźnione z jakiegokolwiek powodu, rozsądne jest podawanie pierwszej dawki profilaktyki po zakończeniu ekspozycji w oczekiwaniu na badanie u pacjenta źródłowego.
Centrum Kontroli i Profilaktyki Chorób (CDC) klasyfikuje pacjentów ze źródłami w warunkach zawodowych do następujących podgrup: pacjenci, o których wiadomo, że są nosicielami wirusa HIV z wysokim poziomem wirusa (tj. Pacjenci poddawani ostrej serokonwersji i pacjenci z przewlekłą infekcją, którzy mieć miano wirusa .1500 kopii na mililitr), pacjentów, którzy są nosicielami wirusa HIV o niskim miano wirusa (<1500 kopii na mililitr), pacjenci z nieznanym zakażeniem HIV i pacjenci, o których wiadomo, że są nosicielami wirusa HIV. Bardziej użytecznym progiem dla stratyfikacji ryzyka według inokulum wirusowego może być wykrywalny ładunek (tj. .50 kopii na mililitr), chociaż nie ma poziomu wirusowego, poniżej którego transmisja nie może wystąpić. Właściwe byłoby rozważyć zastosowanie profilaktyki poekspozycyjnej u osoby, która była narażona na kontakt z wirusem HIV w wyniku kontaktu z którymkolwiek z tych pacjentów źródłowych, z wyjątkiem tych, o których wiadomo, że są nosicielami wirusa HIV (z zastrzeżeniami, jak wspomniano wcześniej); szczegóły są sprawdzane w wytycznych z CDC.13
Pacjent źródłowy w warunkach nieuczęszczania jest rzadko dostępny do testowania, dlatego wymagana jest ocena ryzyka na podstawie innych czynników epidemiologicznych
[patrz też: lekarz od paznokci, ile trwają studia medyczne, zaburzenie schizoafektywne ]

Powiązane tematy z artykułem: ile trwają studia medyczne lekarz od paznokci zaburzenie schizoafektywne

Posted by on 1 listopada 2018

Rozpryski materiału zakaźnego na błony śluzowe (np. Spojówki lub błona śluzowa jamy ustnej) lub popękana skóra mogą również przenosić zakażenie wirusem HIV (szacunkowe ryzyko dla narażenia, 0,09% [95% CI, 0,006 do 0,5]).> 6 Ekspozycja nonoccupational
Ryzyko przeniesienia zakażenia HIV na kontakt z narażeniem seksualnym jest różne w zależności od rodzaju narażenia. Szacuje się, że ryzyko wynosi od do 30% w przypadku receptywnego stosunku analnego, od 0,1 do 10,0% z wszczepialnym stosunkiem odbytu i odwykowym stosunkiem pochwowym oraz od 0,1 do 1,0% w stosunku do wchłoniętego stosunku pochwowego.7-9 W porównaniu z innymi formami stosunku, stosunek Uważa się, że stwarza to mniejsze ryzyko przeniesienia wirusa HIV, chociaż brakuje dobrych szacunków ryzyka i istnieją doniesienia o przypadkach zakażenia wirusem HIV u osób, u których jedynym zgłaszanym czynnikiem ryzyka był stosunek oralny. 10,11 Ryzyko transmisji seksualnej jest trudne do oszacowania; szeroki zakres zgłaszanych zagrożeń związanych z transmisją danych kontaktowych pochodzi z badań obserwacyjnych i zależy od wielu czynników, w tym od obecności lub braku współistniejącej choroby wrzodowej narządów płciowych, innych stanów chorobowych i dysplazji szyjkowej lub odbytu; status obrzezania; obciążenie wirusem w przedziale genitalnym; oraz stopień zjadliwości wirusa.8,9 Szacowane ryzyko przeniesienia związane z dzieleniem się igłami do wstrzyknięcia narkotyków wynosi około 0,67% na kontakt z igłami.
Charakterystyka pacjenta źródłowego
Kwestia, czy profilaktyka poekspozycyjna jest uzasadniona po potencjalnie ryzykownym narażeniu, zależy od prawdopodobieństwa, że pacjent źródłowy jest nosicielem HIV. W środowisku zawodowym to pytanie często może zostać szybko rozwiązane za pomocą bardzo czułego, szybkiego testu ELISA, chyba że istnieje znane lub podejrzane zachowanie, które może narazić pacjenta na ryzyko okultystycznej serokonwersji. Poza tymi wyjątkami, negatywny wynik szybkiego testu ELISA u pacjenta źródłowego eliminuje potrzebę profilaktyki poekspozycyjnej. Jeśli badanie u źródła musi być opóźnione z jakiegokolwiek powodu, rozsądne jest podawanie pierwszej dawki profilaktyki po zakończeniu ekspozycji w oczekiwaniu na badanie u pacjenta źródłowego.
Centrum Kontroli i Profilaktyki Chorób (CDC) klasyfikuje pacjentów ze źródłami w warunkach zawodowych do następujących podgrup: pacjenci, o których wiadomo, że są nosicielami wirusa HIV z wysokim poziomem wirusa (tj. Pacjenci poddawani ostrej serokonwersji i pacjenci z przewlekłą infekcją, którzy mieć miano wirusa .1500 kopii na mililitr), pacjentów, którzy są nosicielami wirusa HIV o niskim miano wirusa (<1500 kopii na mililitr), pacjenci z nieznanym zakażeniem HIV i pacjenci, o których wiadomo, że są nosicielami wirusa HIV. Bardziej użytecznym progiem dla stratyfikacji ryzyka według inokulum wirusowego może być wykrywalny ładunek (tj. .50 kopii na mililitr), chociaż nie ma poziomu wirusowego, poniżej którego transmisja nie może wystąpić. Właściwe byłoby rozważyć zastosowanie profilaktyki poekspozycyjnej u osoby, która była narażona na kontakt z wirusem HIV w wyniku kontaktu z którymkolwiek z tych pacjentów źródłowych, z wyjątkiem tych, o których wiadomo, że są nosicielami wirusa HIV (z zastrzeżeniami, jak wspomniano wcześniej); szczegóły są sprawdzane w wytycznych z CDC.13
Pacjent źródłowy w warunkach nieuczęszczania jest rzadko dostępny do testowania, dlatego wymagana jest ocena ryzyka na podstawie innych czynników epidemiologicznych
[patrz też: lekarz od paznokci, ile trwają studia medyczne, zaburzenie schizoafektywne ]

Powiązane tematy z artykułem: ile trwają studia medyczne lekarz od paznokci zaburzenie schizoafektywne