Posted by on 28 maja 2018

Istnieje ponad 50 000 nowych przypadków zakażenia wirusem HIV w Stanach Zjednoczonych1 i 2,7 miliona nowych przypadków na świecie2 rocznie, a strategie profilaktyki HIV są głównym celem klinicystów i badaczy. Szczepionki stosowane w profilaktyce zakażeń HIV do tej pory przyniosły mieszane wyniki, a bezpieczne i skuteczne środki bakteriobójcze do blokowania HIV nie są jeszcze dostępne. Jednak infekcja wirusem HIV nie jest natychmiastową konsekwencją ekspozycji na HIV, dlatego może istnieć możliwość zapobiegania infekcji po ekspozycji. Strategie i dowody
Zastosowanie profilaktyki poekspozycyjnej przeciwko zakażeniu HIV datuje się na wczesne lata dziewięćdziesiąte, kiedy dostępne było tylko ograniczone przeciwwirusowe leczenie przewlekłego zakażenia. Profilaktykę stosowano przede wszystkim po ekspozycji zawodowej – narażeniu pracowników służby zdrowia na zakażoną HIV krew i płyny ustrojowe, zwykle przez zranienia igłą lub kontakt ze spryskaną krwią lub płynami ustrojowymi. Rekrutacja nie została zakończona w randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu zydowudyny (znanym również jako azydotymidyna lub AZT) w profilaktyce po ekspozycji zawodowej.3 Badanie przypadku w 1997 roku wykazało, że pracownicy służby zdrowia, którzy otrzymali zydowudynę po ekspozycji na igły, mieli 81 % mniej może ulec serokonwersji na pozytywny wynik względem HIV.4 Pomimo znacznych ograniczeń badania (w tym retrospektywnego projektu, niewielkiej liczby pacjentów z przypadkami, różnic geograficznych między przypadkami a grupami kontrolnymi oraz braku jednolitego protokołu profilaktyki po ekspozycji), dane uniemożliwiły przeprowadzenie kontrolowanej placebo próby profilaktyki poekspozycyjnej, a aktywne kontrolowane próby byłyby zbyt drogie, biorąc pod uwagę niskie wartości serokonwersji na podstawie ekspozycji.
Po ekspozycji na HIV poprzez kontakt seksualny lub zażywanie leków iniekcyjnych, można również zastosować leczenie przeciwretrowirusowe w profilaktyce przeciw infekcji. Dane dotyczące skuteczności nie są dostępne dla tej strategii, ale znaczące dane dotyczące bezpieczeństwa i wykonalności doprowadziły do powszechnej akceptacji.
Ocena potrzeby profilaktyki poekspozycyjnej
Zastosowanie profilaktyki poekspozycyjnej zakłada, że osoba narażona na HIV jest nosicielem wirusa HIV; w związku z tym należy udokumentować ujemny wynik wyjściowego testu immunoenzymatycznego (ELISA) na obecność przeciwciał przeciwko HIV, jednocześnie z oceną profilaktyki poekspozycyjnej. Testowanie w celu oceny obciążenia wirusem HIV, w przypadku braku oznak lub objawów, które są zgodne z pierwotną infekcją HIV, obecnie nie jest zalecane z powodu obaw związanych z fałszywie dodatnimi wynikami i kosztami, 5 chociaż jakościowy test amplifikacji kwasu nukleinowego został zatwierdzony przez do tego celu Administracja Żywności i Leków. Charakterystyka zarówno ekspozycji, jak i źródła pacjenta powinna kierować decyzją o tym, czy podawać profilaktykę poekspozycyjną.
Rodzaj ekspozycji
Narażenie zawodowe
Ogólny wskaźnik przenoszenia HIV przez przezskórną inokulację (tj. Za pomocą igły lub innego przyrządu przebijającego skórę) jest szeroko zgłaszany jako 0,3% (przedział ufności 95% [CI], 0,2 do 0,5); cechy ekspozycji związane z wyższym wskaźnikiem transmisji obejmują igłę, która była używana do kaniulacji naczynia krwionośnego u pacjenta źródłowego, zaawansowanej choroby HIV u pacjenta źródłowego, głębokiej igły i widocznej krwi na powierzchni przyrządu. 4 Teoretycznie każde narażenie obejmujące przebicie skóry może przenosić infekcję, ale ocena kliniczna jest wymagana, aby ocenić prawdopodobieństwo, że inokulum jest wystarczające, aby stworzyć wiarygodne zagrożenie transmisji; wielu klinicystów używa przebicia, które pobiera krew jako ogólny próg
[podobne: kabiny toaletowe, okna pasywne, kontenery na gruz ]

Powiązane tematy z artykułem: kabiny toaletowe kontenery na gruz okna pasywne

Posted by on 28 maja 2018

Istnieje ponad 50 000 nowych przypadków zakażenia wirusem HIV w Stanach Zjednoczonych1 i 2,7 miliona nowych przypadków na świecie2 rocznie, a strategie profilaktyki HIV są głównym celem klinicystów i badaczy. Szczepionki stosowane w profilaktyce zakażeń HIV do tej pory przyniosły mieszane wyniki, a bezpieczne i skuteczne środki bakteriobójcze do blokowania HIV nie są jeszcze dostępne. Jednak infekcja wirusem HIV nie jest natychmiastową konsekwencją ekspozycji na HIV, dlatego może istnieć możliwość zapobiegania infekcji po ekspozycji. Strategie i dowody
Zastosowanie profilaktyki poekspozycyjnej przeciwko zakażeniu HIV datuje się na wczesne lata dziewięćdziesiąte, kiedy dostępne było tylko ograniczone przeciwwirusowe leczenie przewlekłego zakażenia. Profilaktykę stosowano przede wszystkim po ekspozycji zawodowej – narażeniu pracowników służby zdrowia na zakażoną HIV krew i płyny ustrojowe, zwykle przez zranienia igłą lub kontakt ze spryskaną krwią lub płynami ustrojowymi. Rekrutacja nie została zakończona w randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu zydowudyny (znanym również jako azydotymidyna lub AZT) w profilaktyce po ekspozycji zawodowej.3 Badanie przypadku w 1997 roku wykazało, że pracownicy służby zdrowia, którzy otrzymali zydowudynę po ekspozycji na igły, mieli 81 % mniej może ulec serokonwersji na pozytywny wynik względem HIV.4 Pomimo znacznych ograniczeń badania (w tym retrospektywnego projektu, niewielkiej liczby pacjentów z przypadkami, różnic geograficznych między przypadkami a grupami kontrolnymi oraz braku jednolitego protokołu profilaktyki po ekspozycji), dane uniemożliwiły przeprowadzenie kontrolowanej placebo próby profilaktyki poekspozycyjnej, a aktywne kontrolowane próby byłyby zbyt drogie, biorąc pod uwagę niskie wartości serokonwersji na podstawie ekspozycji.
Po ekspozycji na HIV poprzez kontakt seksualny lub zażywanie leków iniekcyjnych, można również zastosować leczenie przeciwretrowirusowe w profilaktyce przeciw infekcji. Dane dotyczące skuteczności nie są dostępne dla tej strategii, ale znaczące dane dotyczące bezpieczeństwa i wykonalności doprowadziły do powszechnej akceptacji.
Ocena potrzeby profilaktyki poekspozycyjnej
Zastosowanie profilaktyki poekspozycyjnej zakłada, że osoba narażona na HIV jest nosicielem wirusa HIV; w związku z tym należy udokumentować ujemny wynik wyjściowego testu immunoenzymatycznego (ELISA) na obecność przeciwciał przeciwko HIV, jednocześnie z oceną profilaktyki poekspozycyjnej. Testowanie w celu oceny obciążenia wirusem HIV, w przypadku braku oznak lub objawów, które są zgodne z pierwotną infekcją HIV, obecnie nie jest zalecane z powodu obaw związanych z fałszywie dodatnimi wynikami i kosztami, 5 chociaż jakościowy test amplifikacji kwasu nukleinowego został zatwierdzony przez do tego celu Administracja Żywności i Leków. Charakterystyka zarówno ekspozycji, jak i źródła pacjenta powinna kierować decyzją o tym, czy podawać profilaktykę poekspozycyjną.
Rodzaj ekspozycji
Narażenie zawodowe
Ogólny wskaźnik przenoszenia HIV przez przezskórną inokulację (tj. Za pomocą igły lub innego przyrządu przebijającego skórę) jest szeroko zgłaszany jako 0,3% (przedział ufności 95% [CI], 0,2 do 0,5); cechy ekspozycji związane z wyższym wskaźnikiem transmisji obejmują igłę, która była używana do kaniulacji naczynia krwionośnego u pacjenta źródłowego, zaawansowanej choroby HIV u pacjenta źródłowego, głębokiej igły i widocznej krwi na powierzchni przyrządu. 4 Teoretycznie każde narażenie obejmujące przebicie skóry może przenosić infekcję, ale ocena kliniczna jest wymagana, aby ocenić prawdopodobieństwo, że inokulum jest wystarczające, aby stworzyć wiarygodne zagrożenie transmisji; wielu klinicystów używa przebicia, które pobiera krew jako ogólny próg
[podobne: kabiny toaletowe, okna pasywne, kontenery na gruz ]

Powiązane tematy z artykułem: kabiny toaletowe kontenery na gruz okna pasywne