Posted by on 8 listopada 2018

Pierwszą i drugą dawkę nasycającą badanego leku podano ponad 99% i 95% pacjentów, a prawie 99% otrzymało co najmniej jedną dawkę aspiryny (Tabela 1). Większość pacjentów ze STEMI otrzymywała leczenie podtrzymujące tikagrelorem (85,6% pacjentów) i aspiryną (92,5%). Tylko nieco ponad jedna trzecia pacjentów otrzymywała inhibitor glikoproteiny IIb / IIIa. Skuteczność
Reaktywność płytek krwi była znacząco zmniejszona i stopniowo po podaniu tikagreloru w obu grupach badawczych w badaniu farmakodynamicznym obejmującym 37 pacjentów. Nie stwierdzono znaczącej różnicy między podawaniem tikagreloru przedszpitalnym i wewnątrzszpitalnym w dowolnym punkcie czasowym, z maksymalną różnicą liczbową między grupami leczenia obserwowanymi godzinę po PCI (ryc. S2 i S3 w Dodatku uzupełniającym).
Tabela 2. Tabela 2. Punkty końcowe skuteczności kopie-po-krewnej i powiązane drugorzędne punkty końcowe w zmodyfikowanej populacji, której celem jest leczenie. Nie było znaczącej różnicy między grupą przedszpitalną a grupą wewnątrzszpitalną pod względem odsetka pacjentów, którzy nie mieli 70% lub większej rozdzielczości uniesienia odcinka ST przed PCI (iloraz szans z podawaniem przedszpitalnym vs. dawki obciążającej tikagrelor, 0,93, przedział ufności 95% [CI], 0,69 do 1,25, P = 0,63) oraz odsetek pacjentów, którzy nie mieli przepływu TIMI stopnia 3 w tętnicy związanej z zawałem w początkowej angiografii ( iloraz szans, 0,97, 95% CI, 0,75 do 1,25, P = 0,82) (Tabela 2). Brak 70% lub większej rozdzielczości uniesienia odcinka ST po godzinie od PCI stwierdzono u 42,5% pacjentów w grupie przedszpitalnej i 47,5% w grupie wewnątrzszpitalnej (P = 0,055), a brak TIMI Stopień przepływu 3 w tętnicy winowajców odnotowano odpowiednio dla 17,8% i 19,6% pacjentów (P = 0,34). Wyniki były spójne dla kwartli czasu od pierwszej dawki obciążającej do EKG lub angiogramu uzyskanego przed PCI, co odpowiada różnym czasom transferu (dane nie pokazane). Wyniki były również spójne dla obu końcowych punktów końcowych krwi w pełnionych wcześniej podgrupach, z wyjątkiem podgrupy pacjentów, którym podano morfinę (ryc. S4 w dodatku uzupełniającym). Pierwotny punkt końcowy rozdzielczości odcinka ST został znacząco poprawiony w przypadku podawania tikagreloru przedszpitalnego pacjentom nieotrzymującym morfiny (p = 0,005 w przypadku interakcji).
Ryc. 2. Ryc. 2. Zakrzepica z określonym stentem do 30 dni po podaniu tikagreloru w zmodyfikowanej populacji, której celem jest leczenie. Tabela 3. Tabela 3. Kliniczne punkty końcowe po 30 dniach w zmodyfikowanych populacjach populacji i krwawieniach w 30 dniu populacji bezpieczeństwa. Nie było istotnych różnic między obiema grupami pod względem złożonego punktu końcowego zgonu, zawału mięśnia sercowego, udaru, pilnej rewaskularyzacji wieńcowej lub zakrzepicy w stencie (ryc. S5 w dodatku uzupełniającym). Jednakże, w grupie przedszpitalnej, zakrzepica w stencie uległa zmniejszeniu zarówno w 24 godzinie (0 z 906 pacjentów [0%] w grupie przedszpitalnej vs. 8 z 952 [0,8%] w grupie wewnątrzszpitalnej, P = 0,008 dokładnie według Fishera test) i po 30 dniach (2 z 906 [0,2%] vs. 11 z 952 [1,2%], P = 0,02) (Figura 2 i Tabela 3). Nie było wyraźnego związku pomiędzy rodzajem leczenia przeciwzakrzepowego a występowaniem zakrzepicy w stencie (Tabela
Ogółem 30 pacjentów (3,3%) w grupie przedszpitalnej i 19 (2,0%) w grupie szpitalnej zmarło (P = 0,08). Najczęstszymi przyczynami zgonu były: wstrząs kardiogenny, zatrzymanie akcji serca, komplikacje mechaniczne i niewydolność serca (tabela S4 w dodatkowym dodatku).
Bezpieczeństwo
Częstość występowania krwawień niezwiązanych z pomostowaniem aortalno-wieńcowym była niska podczas pierwszych 48 godzin po podaniu pierwszej dawki i od 48 godzin do 30 dni, a wskaźniki nie różniły się istotnie pomiędzy dwiema badanymi grupami (tabela 3). Wyniki były spójne we wszystkich definicjach i rodzajach krwawienia orzeczonych przez kliniczny komitet punktowy (Tabela Nie było istotnej różnicy w częstości występowania krwawień między dwiema grupami badawczymi wśród 11,1% pacjentów, którzy nie przeszli rewaskularyzacji lub wśród 8,6% pacjentów, którzy nie mieli ostatecznej diagnozy STEMI. Nie zaobserwowano braku równowagi między dwiema grupami terapeutycznymi pod względem poważnych zdarzeń niepożądanych.
Dyskusja
Leczenie ciągłego STEMI ze środkami fibrynolitycznymi lub inhibitorami glikoproteiny IIb / IIIa w przedszpitalu było związane z poprawą reperfuzyjną w tętnicach wieńcowych i wynikach. 6, 26-29. Niniejsze badanie pokazuje, że podawanie tikagreloru silnego antagonisty receptora P2Y12 na krótko przed PCI nie poprawiają reperfuzji tętnicy sprawcy przed zabiegiem, ale są bezpieczne i mogą uniemożliwić poz
[hasła pokrewne: uzdrowiskowe leczenie sanatoryjne dorosłych, dyżury aptek kluczbork, diastaza we krwi ]

Powiązane tematy z artykułem: diastaza we krwi dyżury aptek kluczbork uzdrowiskowe leczenie sanatoryjne dorosłych

Posted by on 8 listopada 2018

Pierwszą i drugą dawkę nasycającą badanego leku podano ponad 99% i 95% pacjentów, a prawie 99% otrzymało co najmniej jedną dawkę aspiryny (Tabela 1). Większość pacjentów ze STEMI otrzymywała leczenie podtrzymujące tikagrelorem (85,6% pacjentów) i aspiryną (92,5%). Tylko nieco ponad jedna trzecia pacjentów otrzymywała inhibitor glikoproteiny IIb / IIIa. Skuteczność
Reaktywność płytek krwi była znacząco zmniejszona i stopniowo po podaniu tikagreloru w obu grupach badawczych w badaniu farmakodynamicznym obejmującym 37 pacjentów. Nie stwierdzono znaczącej różnicy między podawaniem tikagreloru przedszpitalnym i wewnątrzszpitalnym w dowolnym punkcie czasowym, z maksymalną różnicą liczbową między grupami leczenia obserwowanymi godzinę po PCI (ryc. S2 i S3 w Dodatku uzupełniającym).
Tabela 2. Tabela 2. Punkty końcowe skuteczności kopie-po-krewnej i powiązane drugorzędne punkty końcowe w zmodyfikowanej populacji, której celem jest leczenie. Nie było znaczącej różnicy między grupą przedszpitalną a grupą wewnątrzszpitalną pod względem odsetka pacjentów, którzy nie mieli 70% lub większej rozdzielczości uniesienia odcinka ST przed PCI (iloraz szans z podawaniem przedszpitalnym vs. dawki obciążającej tikagrelor, 0,93, przedział ufności 95% [CI], 0,69 do 1,25, P = 0,63) oraz odsetek pacjentów, którzy nie mieli przepływu TIMI stopnia 3 w tętnicy związanej z zawałem w początkowej angiografii ( iloraz szans, 0,97, 95% CI, 0,75 do 1,25, P = 0,82) (Tabela 2). Brak 70% lub większej rozdzielczości uniesienia odcinka ST po godzinie od PCI stwierdzono u 42,5% pacjentów w grupie przedszpitalnej i 47,5% w grupie wewnątrzszpitalnej (P = 0,055), a brak TIMI Stopień przepływu 3 w tętnicy winowajców odnotowano odpowiednio dla 17,8% i 19,6% pacjentów (P = 0,34). Wyniki były spójne dla kwartli czasu od pierwszej dawki obciążającej do EKG lub angiogramu uzyskanego przed PCI, co odpowiada różnym czasom transferu (dane nie pokazane). Wyniki były również spójne dla obu końcowych punktów końcowych krwi w pełnionych wcześniej podgrupach, z wyjątkiem podgrupy pacjentów, którym podano morfinę (ryc. S4 w dodatku uzupełniającym). Pierwotny punkt końcowy rozdzielczości odcinka ST został znacząco poprawiony w przypadku podawania tikagreloru przedszpitalnego pacjentom nieotrzymującym morfiny (p = 0,005 w przypadku interakcji).
Ryc. 2. Ryc. 2. Zakrzepica z określonym stentem do 30 dni po podaniu tikagreloru w zmodyfikowanej populacji, której celem jest leczenie. Tabela 3. Tabela 3. Kliniczne punkty końcowe po 30 dniach w zmodyfikowanych populacjach populacji i krwawieniach w 30 dniu populacji bezpieczeństwa. Nie było istotnych różnic między obiema grupami pod względem złożonego punktu końcowego zgonu, zawału mięśnia sercowego, udaru, pilnej rewaskularyzacji wieńcowej lub zakrzepicy w stencie (ryc. S5 w dodatku uzupełniającym). Jednakże, w grupie przedszpitalnej, zakrzepica w stencie uległa zmniejszeniu zarówno w 24 godzinie (0 z 906 pacjentów [0%] w grupie przedszpitalnej vs. 8 z 952 [0,8%] w grupie wewnątrzszpitalnej, P = 0,008 dokładnie według Fishera test) i po 30 dniach (2 z 906 [0,2%] vs. 11 z 952 [1,2%], P = 0,02) (Figura 2 i Tabela 3). Nie było wyraźnego związku pomiędzy rodzajem leczenia przeciwzakrzepowego a występowaniem zakrzepicy w stencie (Tabela
Ogółem 30 pacjentów (3,3%) w grupie przedszpitalnej i 19 (2,0%) w grupie szpitalnej zmarło (P = 0,08). Najczęstszymi przyczynami zgonu były: wstrząs kardiogenny, zatrzymanie akcji serca, komplikacje mechaniczne i niewydolność serca (tabela S4 w dodatkowym dodatku).
Bezpieczeństwo
Częstość występowania krwawień niezwiązanych z pomostowaniem aortalno-wieńcowym była niska podczas pierwszych 48 godzin po podaniu pierwszej dawki i od 48 godzin do 30 dni, a wskaźniki nie różniły się istotnie pomiędzy dwiema badanymi grupami (tabela 3). Wyniki były spójne we wszystkich definicjach i rodzajach krwawienia orzeczonych przez kliniczny komitet punktowy (Tabela Nie było istotnej różnicy w częstości występowania krwawień między dwiema grupami badawczymi wśród 11,1% pacjentów, którzy nie przeszli rewaskularyzacji lub wśród 8,6% pacjentów, którzy nie mieli ostatecznej diagnozy STEMI. Nie zaobserwowano braku równowagi między dwiema grupami terapeutycznymi pod względem poważnych zdarzeń niepożądanych.
Dyskusja
Leczenie ciągłego STEMI ze środkami fibrynolitycznymi lub inhibitorami glikoproteiny IIb / IIIa w przedszpitalu było związane z poprawą reperfuzyjną w tętnicach wieńcowych i wynikach. 6, 26-29. Niniejsze badanie pokazuje, że podawanie tikagreloru silnego antagonisty receptora P2Y12 na krótko przed PCI nie poprawiają reperfuzji tętnicy sprawcy przed zabiegiem, ale są bezpieczne i mogą uniemożliwić poz
[hasła pokrewne: uzdrowiskowe leczenie sanatoryjne dorosłych, dyżury aptek kluczbork, diastaza we krwi ]

Powiązane tematy z artykułem: diastaza we krwi dyżury aptek kluczbork uzdrowiskowe leczenie sanatoryjne dorosłych