Posted by on 2 listopada 2018

Wszyscy pacjenci mieli stężenie hemoglobiny glikowanej od 7,0 do 10,0% podczas przyjmowania maksymalnie tolerowanych dawek metforminy i sulfonylomocznika przez co najmniej 4 miesiące; 5% pacjentów przyjmowało tylko jeden z tych leków, ponieważ drugie nie było tolerowane. Wszyscy pacjenci mieli wskaźnik masy ciała (waga w kilogramach podzielona przez kwadrat wysokości w metrach) wynoszący 40 lub mniej. Kryteria wykluczenia obejmowały wywiad z terapią tiazolidynodionem lub potrójną doustną terapią przeciwcukrzycową. Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę i potwierdzili gotowość do wstrzyknięcia insuliny oraz wykonywania samodzielnej kontroli glukozy. Protokół został zatwierdzony przez lokalne i krajowe instytucje odpowiedzialne za etykę i regulacje i został wdrożony zgodnie z wytycznymi Deklaracji Helsińskiej7 i Wytycznymi Dobrej Praktyki Klinicznej.
Projekt badania
Pacjenci byli losowo przydzielani do przyjmowania dwufazowej insuliny aspart (NovoMix 30), trzy razy na dobę, insuliny aspart (NovoRapid), lub raz na dobę (dwa razy w razie potrzeby) insuliny detemir (Levemir). Pacjenci wstrzyknęli dawki insuliny dwufazowej i posiłkowej bezpośrednio przed posiłkami i insulinę podstawową przed snem. Wszystkie trzy preparaty zostały dostarczone przez Novo Nordisk w 3-ml jednorazowych wstrzykiwaczach (FlexPen).
W pierwszym roku badania zastąpiono pochodną sulfonylomocznika drugim rodzajem insuliny, jeśli hiperglikemia stała się niedopuszczalna (stężenie hemoglobiny glikowanej> 10,0% lub dwie kolejne wartości . 8,0% po 24 tygodniach leczenia) lub w poziomy glikowanej hemoglobiny były wyższe niż 6,5% .4 W przypadku schematu dwufazowego, dodawana była południowa insulina posiłkowa, zaczynając od 10% obecnej dziennej dawki insuliny dwufazowej i ograniczonej do minimum 4 jednostek i maksymalnie 6 jednostek. W przypadku schematu posiłkowego opartego na posiłkach przed snem dodano podstawową insulinę (10 jednostek). W przypadku schematu podstawowego, insulina posiłkowa została dodana na śniadanie, lunch i kolację, zaczynając od 10% aktualnej całkowitej dziennej dawki insuliny podstawowej w każdym punkcie czasowym i ograniczonej do minimum 4 jednostek i maksymalnie 6 jednostek. .
Wizyty z pacjentami w pierwszym roku zaplanowano na 2, 6, 12, 24, 38 i 52 tygodnie, z tymczasowym kontaktem telefonicznym. Po pierwszym roku wizyty były planowane co 3 miesiące, a pacjenci z góry byli proszeni o wykonanie trzech dziennych profili glukozy we krwi włośniczkowej (Medisense Optium, Abbott) .4 Stosując te profile i dane dotyczące zgłaszanej hipoglikemii, system zarządzania próbą4 sugerował zmiany w dawce insuliny, zmierzające do uzyskania wartości glukozy przed posiłkami w zakresie od 72 do 99 mg na decylitr (4,0 do 5,5 mmol na litr) i wartości 2 godziny po posiłkach od 90 do 126 mg na decylitr (5,0 do 7,0 mmol na litr). Badacze i pacjenci byli zachęcani do zmiany zalecanych dawek insuliny, tak jak to jest klinicznie uzasadnione, oraz do zmiany dawek między wizytami. Hipoglikemię zaklasyfikowano jako stopień (tylko objawy), jeśli u pacjenta występowały objawy z samodzielnie zmierzonym poziomem glukozy we krwi włośniczkowej wynoszącym 56 mg na decylitr (3,1 mmol na litr) lub więcej, stopień 2 (niewielki), jeśli pacjent miał objawy z samoistnym -poziom glukozy we krwi kapilarnej mniejszy niż 56 mg na decylitr lub stopień 3 (poważny), jeśli wymagana była pomoc strony trzeciej.
Komitet sterujący ds. Próby składał się z pięciu członków akademickich, jednego świeckich członków i trzech przedstawicieli sponsora Novo Nordisk
[podobne: rzadkie choroby genetyczne spis, lekarz od paznokci, peeling z kwasem salicylowym ]

Powiązane tematy z artykułem: lekarz od paznokci peeling z kwasem salicylowym rzadkie choroby genetyczne spis

Posted by on 2 listopada 2018

Wszyscy pacjenci mieli stężenie hemoglobiny glikowanej od 7,0 do 10,0% podczas przyjmowania maksymalnie tolerowanych dawek metforminy i sulfonylomocznika przez co najmniej 4 miesiące; 5% pacjentów przyjmowało tylko jeden z tych leków, ponieważ drugie nie było tolerowane. Wszyscy pacjenci mieli wskaźnik masy ciała (waga w kilogramach podzielona przez kwadrat wysokości w metrach) wynoszący 40 lub mniej. Kryteria wykluczenia obejmowały wywiad z terapią tiazolidynodionem lub potrójną doustną terapią przeciwcukrzycową. Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę i potwierdzili gotowość do wstrzyknięcia insuliny oraz wykonywania samodzielnej kontroli glukozy. Protokół został zatwierdzony przez lokalne i krajowe instytucje odpowiedzialne za etykę i regulacje i został wdrożony zgodnie z wytycznymi Deklaracji Helsińskiej7 i Wytycznymi Dobrej Praktyki Klinicznej.
Projekt badania
Pacjenci byli losowo przydzielani do przyjmowania dwufazowej insuliny aspart (NovoMix 30), trzy razy na dobę, insuliny aspart (NovoRapid), lub raz na dobę (dwa razy w razie potrzeby) insuliny detemir (Levemir). Pacjenci wstrzyknęli dawki insuliny dwufazowej i posiłkowej bezpośrednio przed posiłkami i insulinę podstawową przed snem. Wszystkie trzy preparaty zostały dostarczone przez Novo Nordisk w 3-ml jednorazowych wstrzykiwaczach (FlexPen).
W pierwszym roku badania zastąpiono pochodną sulfonylomocznika drugim rodzajem insuliny, jeśli hiperglikemia stała się niedopuszczalna (stężenie hemoglobiny glikowanej> 10,0% lub dwie kolejne wartości . 8,0% po 24 tygodniach leczenia) lub w poziomy glikowanej hemoglobiny były wyższe niż 6,5% .4 W przypadku schematu dwufazowego, dodawana była południowa insulina posiłkowa, zaczynając od 10% obecnej dziennej dawki insuliny dwufazowej i ograniczonej do minimum 4 jednostek i maksymalnie 6 jednostek. W przypadku schematu posiłkowego opartego na posiłkach przed snem dodano podstawową insulinę (10 jednostek). W przypadku schematu podstawowego, insulina posiłkowa została dodana na śniadanie, lunch i kolację, zaczynając od 10% aktualnej całkowitej dziennej dawki insuliny podstawowej w każdym punkcie czasowym i ograniczonej do minimum 4 jednostek i maksymalnie 6 jednostek. .
Wizyty z pacjentami w pierwszym roku zaplanowano na 2, 6, 12, 24, 38 i 52 tygodnie, z tymczasowym kontaktem telefonicznym. Po pierwszym roku wizyty były planowane co 3 miesiące, a pacjenci z góry byli proszeni o wykonanie trzech dziennych profili glukozy we krwi włośniczkowej (Medisense Optium, Abbott) .4 Stosując te profile i dane dotyczące zgłaszanej hipoglikemii, system zarządzania próbą4 sugerował zmiany w dawce insuliny, zmierzające do uzyskania wartości glukozy przed posiłkami w zakresie od 72 do 99 mg na decylitr (4,0 do 5,5 mmol na litr) i wartości 2 godziny po posiłkach od 90 do 126 mg na decylitr (5,0 do 7,0 mmol na litr). Badacze i pacjenci byli zachęcani do zmiany zalecanych dawek insuliny, tak jak to jest klinicznie uzasadnione, oraz do zmiany dawek między wizytami. Hipoglikemię zaklasyfikowano jako stopień (tylko objawy), jeśli u pacjenta występowały objawy z samodzielnie zmierzonym poziomem glukozy we krwi włośniczkowej wynoszącym 56 mg na decylitr (3,1 mmol na litr) lub więcej, stopień 2 (niewielki), jeśli pacjent miał objawy z samoistnym -poziom glukozy we krwi kapilarnej mniejszy niż 56 mg na decylitr lub stopień 3 (poważny), jeśli wymagana była pomoc strony trzeciej.
Komitet sterujący ds. Próby składał się z pięciu członków akademickich, jednego świeckich członków i trzech przedstawicieli sponsora Novo Nordisk
[podobne: rzadkie choroby genetyczne spis, lekarz od paznokci, peeling z kwasem salicylowym ]

Powiązane tematy z artykułem: lekarz od paznokci peeling z kwasem salicylowym rzadkie choroby genetyczne spis