Posted by on 9 lipca 2018

Wszystkie trzy kategorie mieszczą się w określonym wcześniej marginesie nieineriorności wynoszącym 1,20 (górna granica przedziału ufności 95% dla współczynnika hazardu w grupie z wycofaniem glukokortykoidu w porównaniu z grupą kontynuującą glukokortykoid). Poziome linie przerywane wskazują 95% przedziały ufności. Panel C pokazuje krzywe Kaplana-Meiera dla oszacowanego prawdopodobieństwa ciężkich zaostrzeń POChP, bez znaczącej różnicy między grupami. Panel D pokazuje skorygowaną średnią zmianę względem wartości wyjściowej FEV1, mierzoną podczas wizyt w klinice. W grupie z wycofaniem glukokortykoidu wystąpił znaczny spadek czynności płuc w tygodniach 18 i 52, w porównaniu ze zmianą w stosunku do wartości wyjściowej w grupie kontynuującej glukokortykoid. I słupki wskazują błędy standardowe. W panelach A i C okres badania kończy się po 54 tygodniach, ponieważ niektóre wizyty nie mogły zostać zaplanowane na 52 tygodnie. Współczynnik ryzyka dla pierwszego umiarkowanego lub ciężkiego zaostrzenia POChP wynosił 1,06 (95% przedział ufności [CI], 0,94 do 1,19) z odstawieniem glukokortykoidów w porównaniu z kontynuacją glukokortykoidów, co wskazywało na nie gorszą, ponieważ górna granica przedziału ufności była niższa niż z góry określony margines nierówności 1,20 (ryc. 2A i 2B). Wyniki były podobne w analizie wrażliwości obejmującej zaostrzenia występujące po odstawieniu przez pacjentów leczenia z randomizacją oraz w analizie post hoc, która wykluczała FEV1 z modelu (Figura 2B i Fig. Czas, w którym 25% pacjentów miało pierwsze umiarkowane lub ciężkie zaostrzenie (pierwszy kwartyl), wynosił 110 dni w grupie z odstawieniem glukokortykoidu i 107 dni w grupie kontynuującej glukokortykoid.
Dodatkowe punkty końcowe
Rycina 3. Rycina 3. Podgrupa Analizy pierwszego umiarkowanego lub ciężkiego zaostrzenia POChP u wszystkich badanych pacjentów. Wszystkie kategorie oceniano w analizach post hoc, z wyjątkiem wieku, płci, stanu palenia i wyjściowego wskaźnika masy ciała. Dane dotyczące przewlekłego zapalenia oskrzeli uzyskano z elektronicznych formularzy zgłoszeń przypadku. Wielkość diamentów jest proporcjonalna do liczby pacjentów w podgrupie. Linie poziome wskazują 95% przedziały ufności. Brakowało użytecznych danych dotyczących czynności płuc u 44 pacjentów na początku badania. GOLD oznacza Globalną Inicjatywę na Przewlekłą Obturacyjną Chorobę Płuc.
Skorygowana częstość zdarzeń dla umiarkowanych lub ciężkich zaostrzeń wynosiła 0,95 na pacjenta rocznie (95% CI, 0,87 do 1,04) w grupie z odstawieniem glukokortykoidu i 0,91 na pacjento-rok (95% CI, 0,83 do 0,99) w kontynuacji glukokortykoidu Grupa. Analiza czasu do pierwszego ciężkiego zaostrzenia POChP wykazała współczynnik ryzyka wynoszący 1,20 (95% CI, 0,98 do 1,48) dla poboru glukokortykoidów w porównaniu z kontynuacją glukokortykoidów (Figura 2C). U większości pacjentów z jednym lub większą liczbą zaostrzeń wystąpiło jedno lub dwa umiarkowane lub ciężkie zaostrzenia podczas badania (ryc. S3 i S4 w dodatkowym dodatku). W żadnej z analiz podgrup nie stwierdzono istotnych różnic między grupami pod względem współczynników hazardu (ryc. 3).
FEV1
W 18. tygodniu, gdy odstawienie glukokortykoidów było zakończone, skorygowana średnia redukcja w stosunku do wartości wyjściowej w zakresie FEV1 z moczem była o 38 ml większa w grupie z odstawieniem glukokortykoidu niż w grupie kontynuującej glukokortykoid (p <0,001). Podobną różnicę między grupami (43 ml) zaobserwowano w 52. tygodniu (wykres 2D). W tygodniach 6 i 12 nie obserwowano znaczących różnic między grupami.
Stan zdrowia
Zmiana w stosunku do wartości wyjściowej w wyniku mMRC nie różniła się istotnie między grupą z odstawieniem glukokortykoidu a grupą kontynuującą glukokortykoid w 18. tygodniu (odpowiednio -0,001 i -0,030 punktów, P = 0,36) lub w 52. tygodniu (0,035 i -0,028 punkty, odpowiednio, P = 0,06). Zmiany w stosunku do wartości wyjściowych w całkowitej ocenie SGRQ stanowiły wzrost o 0,55 punktu w grupie z odstawieniem glukokortykoidu i zmniejszenie o 0,42 punktu w grupie kontynuującej glukokortykoid w 27. tygodniu (P = 0,08) i wzrost o 1,15 i spadek 0,07 odpowiednio w tygodniu 52 (P = 0,047).
Bezpieczeństwo
Tabela 2. Tabela 2. Zdarzenia niepożądane. Ogólny odsetek pacjentów, u których wystąpiło jedno lub więcej zdarzeń niepożądanych podczas leczenia, wynosił 71,2%, a proporcje były podobne w obu grupach (tabela 2 i tabela S4 w dodatkowym dodatku). Poważne działania niepożądane odnotowano u 24,2% pacjentów w grupie z odstawieniem glukokortykoidu i 23,5% pacjentów w grupie kontynuującej glukokortykoid. Wskaźnik śmiertelnych działań niepożądanych wynosił 3,2% w grupie przyjmującej glukokortykoid i 2,7% w grupie kontynuującej glukokortykoid.
Częstość występowania zapalenia płuc wynosiła 5,5% w grupie z odstawieniem glukokortykoidu i 5,8% w grupie kontynuującej glukokortykoid
[podobne: skręcenie stawu skokowego, blachodachówka gontopodobna, terapia cranio-sacralna ]

Powiązane tematy z artykułem: blachodachówka gontopodobna skręcenie stawu skokowego terapia cranio-sacralna

Posted by on 9 lipca 2018

Wszystkie trzy kategorie mieszczą się w określonym wcześniej marginesie nieineriorności wynoszącym 1,20 (górna granica przedziału ufności 95% dla współczynnika hazardu w grupie z wycofaniem glukokortykoidu w porównaniu z grupą kontynuującą glukokortykoid). Poziome linie przerywane wskazują 95% przedziały ufności. Panel C pokazuje krzywe Kaplana-Meiera dla oszacowanego prawdopodobieństwa ciężkich zaostrzeń POChP, bez znaczącej różnicy między grupami. Panel D pokazuje skorygowaną średnią zmianę względem wartości wyjściowej FEV1, mierzoną podczas wizyt w klinice. W grupie z wycofaniem glukokortykoidu wystąpił znaczny spadek czynności płuc w tygodniach 18 i 52, w porównaniu ze zmianą w stosunku do wartości wyjściowej w grupie kontynuującej glukokortykoid. I słupki wskazują błędy standardowe. W panelach A i C okres badania kończy się po 54 tygodniach, ponieważ niektóre wizyty nie mogły zostać zaplanowane na 52 tygodnie. Współczynnik ryzyka dla pierwszego umiarkowanego lub ciężkiego zaostrzenia POChP wynosił 1,06 (95% przedział ufności [CI], 0,94 do 1,19) z odstawieniem glukokortykoidów w porównaniu z kontynuacją glukokortykoidów, co wskazywało na nie gorszą, ponieważ górna granica przedziału ufności była niższa niż z góry określony margines nierówności 1,20 (ryc. 2A i 2B). Wyniki były podobne w analizie wrażliwości obejmującej zaostrzenia występujące po odstawieniu przez pacjentów leczenia z randomizacją oraz w analizie post hoc, która wykluczała FEV1 z modelu (Figura 2B i Fig. Czas, w którym 25% pacjentów miało pierwsze umiarkowane lub ciężkie zaostrzenie (pierwszy kwartyl), wynosił 110 dni w grupie z odstawieniem glukokortykoidu i 107 dni w grupie kontynuującej glukokortykoid.
Dodatkowe punkty końcowe
Rycina 3. Rycina 3. Podgrupa Analizy pierwszego umiarkowanego lub ciężkiego zaostrzenia POChP u wszystkich badanych pacjentów. Wszystkie kategorie oceniano w analizach post hoc, z wyjątkiem wieku, płci, stanu palenia i wyjściowego wskaźnika masy ciała. Dane dotyczące przewlekłego zapalenia oskrzeli uzyskano z elektronicznych formularzy zgłoszeń przypadku. Wielkość diamentów jest proporcjonalna do liczby pacjentów w podgrupie. Linie poziome wskazują 95% przedziały ufności. Brakowało użytecznych danych dotyczących czynności płuc u 44 pacjentów na początku badania. GOLD oznacza Globalną Inicjatywę na Przewlekłą Obturacyjną Chorobę Płuc.
Skorygowana częstość zdarzeń dla umiarkowanych lub ciężkich zaostrzeń wynosiła 0,95 na pacjenta rocznie (95% CI, 0,87 do 1,04) w grupie z odstawieniem glukokortykoidu i 0,91 na pacjento-rok (95% CI, 0,83 do 0,99) w kontynuacji glukokortykoidu Grupa. Analiza czasu do pierwszego ciężkiego zaostrzenia POChP wykazała współczynnik ryzyka wynoszący 1,20 (95% CI, 0,98 do 1,48) dla poboru glukokortykoidów w porównaniu z kontynuacją glukokortykoidów (Figura 2C). U większości pacjentów z jednym lub większą liczbą zaostrzeń wystąpiło jedno lub dwa umiarkowane lub ciężkie zaostrzenia podczas badania (ryc. S3 i S4 w dodatkowym dodatku). W żadnej z analiz podgrup nie stwierdzono istotnych różnic między grupami pod względem współczynników hazardu (ryc. 3).
FEV1
W 18. tygodniu, gdy odstawienie glukokortykoidów było zakończone, skorygowana średnia redukcja w stosunku do wartości wyjściowej w zakresie FEV1 z moczem była o 38 ml większa w grupie z odstawieniem glukokortykoidu niż w grupie kontynuującej glukokortykoid (p <0,001). Podobną różnicę między grupami (43 ml) zaobserwowano w 52. tygodniu (wykres 2D). W tygodniach 6 i 12 nie obserwowano znaczących różnic między grupami.
Stan zdrowia
Zmiana w stosunku do wartości wyjściowej w wyniku mMRC nie różniła się istotnie między grupą z odstawieniem glukokortykoidu a grupą kontynuującą glukokortykoid w 18. tygodniu (odpowiednio -0,001 i -0,030 punktów, P = 0,36) lub w 52. tygodniu (0,035 i -0,028 punkty, odpowiednio, P = 0,06). Zmiany w stosunku do wartości wyjściowych w całkowitej ocenie SGRQ stanowiły wzrost o 0,55 punktu w grupie z odstawieniem glukokortykoidu i zmniejszenie o 0,42 punktu w grupie kontynuującej glukokortykoid w 27. tygodniu (P = 0,08) i wzrost o 1,15 i spadek 0,07 odpowiednio w tygodniu 52 (P = 0,047).
Bezpieczeństwo
Tabela 2. Tabela 2. Zdarzenia niepożądane. Ogólny odsetek pacjentów, u których wystąpiło jedno lub więcej zdarzeń niepożądanych podczas leczenia, wynosił 71,2%, a proporcje były podobne w obu grupach (tabela 2 i tabela S4 w dodatkowym dodatku). Poważne działania niepożądane odnotowano u 24,2% pacjentów w grupie z odstawieniem glukokortykoidu i 23,5% pacjentów w grupie kontynuującej glukokortykoid. Wskaźnik śmiertelnych działań niepożądanych wynosił 3,2% w grupie przyjmującej glukokortykoid i 2,7% w grupie kontynuującej glukokortykoid.
Częstość występowania zapalenia płuc wynosiła 5,5% w grupie z odstawieniem glukokortykoidu i 5,8% w grupie kontynuującej glukokortykoid
[podobne: skręcenie stawu skokowego, blachodachówka gontopodobna, terapia cranio-sacralna ]

Powiązane tematy z artykułem: blachodachówka gontopodobna skręcenie stawu skokowego terapia cranio-sacralna