Posted by on 9 lipca 2018

Częstość sercowych zdarzeń niepożądanych będących przedmiotem zainteresowania jest podobnie zrównoważona między grupami, z głównymi niekorzystnymi zdarzeniami sercowymi zgłaszanymi u 2,2% pacjentów w grupie z odstawieniem glukokortykoidu i 2,0% pacjentów w grupie kontynuującej glukokortykoid. Poważne niekorzystne zdarzenia sercowe, które były śmiertelne, odnotowano odpowiednio u 1,5% i 1,1% pacjentów, a udar odnotowano odpowiednio u 0,5% i 0,7% pacjentów (Tabela 2). Dyskusja
W naszym badaniu, w którym pacjenci z ciężką lub bardzo ciężką postacią POChP otrzymali potrójną terapię za pomocą LAMA, LABA i wziewnego glikokortykosteroidu w okresie docierania, a następnie wycofano wziewny glukokortykoid przez 3 miesiące lub kontynuowano potrójne terapia, górna granica 95-procentowego przedziału ufności dla zwiększenia ryzyka umiarkowanego lub ciężkiego ostrego zaostrzenia była poniżej ustalonego marginesu nierówności wynoszącego 1,20 w grupie z wycofaniem glukokortykoidu. Różnice w FEV1 i stanie zdrowia pojawiły się w 18-tygodniowej analizie po całkowitym wycofaniu wziewnego leczenia glikokortykosteroidami. Nie zidentyfikowano żadnej podgrupy pacjentów, którzy mieli zwiększone prawdopodobieństwo zaostrzenia po odstawieniu glukokortykoidu. Ponieważ historia zaostrzenia i znaczne upośledzenie czynności płuc były kryteriami wejściowymi, nasza populacja badana była reprezentatywna dla pacjentów, dla których zalecono glikokortykosteroidy wziewne na podstawie wskazówek GOLD.1
Większość badań klinicznych z udziałem pacjentów z POChP określiła korzyść z leczenia, porównując nową terapię z placebo lub odpowiednią aktywną kontrolą. W niewielu badaniach rozważano kwestię, czy takie leczenie powinno być kontynuowane po osiągnięciu stabilności klinicznej, podejście powszechnie stosowane u pacjentów z astmą.13 Początkowe badania wykazały, że nagłe wycofanie wziewnych glikokortykosteroidów u pacjentów z zakresem nasilenia ciężkości POChP na więcej zaostrzeń i pogorszenie czynności płuc, przynajmniej gdy pacjenci stosowali krótko działające leki rozszerzające oskrzela jako leczenie podtrzymujące.14-17 W naszym badaniu stosowaliśmy podwójne rozszerzanie oskrzeli z salmeterolem i tiotropium, które okazały się skuteczniejsze niż sam salmeterol w zapobieganie zaostrzeniom 6. Ponadto, wycofaliśmy leczenie glukokortykoidami stopniowo ze wspólnej linii podstawowej maksymalizacji terapii.
W naszym badaniu nie stwierdziliśmy znaczącej różnicy między grupami w odsetku osób rezygnujących z badania, które zwykle występują częściej w grupach otrzymujących placebo w badaniach klinicznych.18,19 Wystąpił przemijający wzrost liczby ciężkich zaostrzeń wkrótce po całkowitym wycofaniu się z badania. glukokortykoidów, ale wzrost ten nie był znaczący i nie utrzymywał się w okresie badania. Rozważyliśmy wiele podgrup, w których można oczekiwać większego stopnia uzależnienia od glukokortykoidów, ale nie znaleźliśmy znaczących różnic w wynikach pomiędzy wziewnym odstawieniem glukokortykoidów a kontynuowaną terapią potrójną w żadnej z tych podgrup.
Po całkowitym odstawieniu glukokortykoidów obserwowaliśmy niewielką, ale istotną i utrzymującą się różnicę między grupami w FEV1, z większym zmniejszeniem od wartości wyjściowej w grupie z wycofaniem glukokortykoidu. Ta zmiana była podobna do obserwowanej w poprzednich próbach odstawienia glikokortykosteroidu14-17 oraz w badaniu roflumilastu, doustnego niegonglukokortykoidowego leku przeciwzapalnego, w populacji pacjentów, która była podobna do tej z naszego badania.20 Zmiana FEV1 może reprezentować sygnał spirometryczny związany z terapią przeciwzapalną, ale nie wydaje się być związany z zaostrzeniami, jak doniesiono w ostatnich badaniach nad terapią skojarzoną z glikokortykoidami wziewnymi raz na dobę oraz LABA.21 W naszym badaniu różnica między grupami w FEV1 stała się widoczna dopiero po ostatni etap wziewnego pobrania glukokortykoidu (od 200 .g do 0 .g flutykazonu na dobę).
Nie stwierdziliśmy istotnego wpływu odstawienia glukokortykoidów na wynik mMRC, ale zaobserwowano różnicę w całkowitej ocenie SGRQ, która została odnotowana w okresie badania, i która faworyzowała kontynuację leczenia glikokortykosteroidami. Jednak znaczenie tego odkrycia jest niejasne, ponieważ różnica między grupami była mniejsza niż często stosowana minimalna ważna klinicznie różnica22 i nie była związana z różnicami w liczbie zaostrzeń. Nie zaobserwowaliśmy znaczącej różnicy między grupami w profilu bezpieczeństwa, w tym liczby przypadków zapalenia płuc. W przeciwieństwie do innych badań wykazano wzrost przypadków zapalenia płuc u pacjentów z POChP, którzy otrzymali flutykazon .5,8,21 Na podstawie naszych danych z badania nie możemy ustalić, czy nasze wyniki dotyczące zapalenia płuc odzwierciedlają różnice w naszej populacji pacjentów lub utrzymujący się wpływ na ryzyko zapalenia płuc w naszej grupie odstawienia glukokortykoidu, ponieważ pacjenci w tej grupie otrzymywali wziewne glukokortykoidy przez 4 miesiące (w tym okres docierania); to pytanie zasługuje na przyszłe studia.
Nasz s Do badania zakwalifikowano znacznie więcej pacjentów niż we wszystkich wcześniejszych badaniach, w których doszło do odstawienia glukokortykoidów, co pozwoliło na dalsze badanie odpowiedzi w różnych podgrupach. Mieliśmy 9-miesięczną obserwację pacjentów, którzy nie otrzymywali glukokortykoidów, bez sugestii, że zaostrzenia występowały częściej. Jest mało prawdopodobne, aby dłuższy okres obserwacji zmienił ten wniosek. Nasza populacja badana składała się głównie z białych mężczyzn; uważamy, że proporcjonalnie mniejsza liczba kobiet była wynikiem połączenia częstości występowania chorób w badanych krajach i nasilenia choroby w naszej populacji. Nie zaobserwowaliśmy jednak istotnej różnicy w wynikach na podstawie płci (ryc. 3).
Podsumowując, stwierdziliśmy, że u pacjentów z ciężką, ale stabilną POChP, którzy otrzymywali terapię skojarzoną z tiotropium, salmeterolem i glikokortykosteroidami, stopniowe odstawienie glikokortykosteroidów nie było mniejsze niż kontynuacja takiego leczenia, w odniesieniu do ryzyka umiarkowanych lub ciężkich zaostrzeń. . Podczas podejmowania decyzji dotyczących leczenia podtrzymującego u pacjentów z ciężką, ale stabilną POChP należy również wziąć pod uwagę wpływ odstawienia na objawy i czynność płuc.
[patrz też: Depaletyzatory, terapia cranio-sacralna, RTG panoramiczne ]

Powiązane tematy z artykułem: Depaletyzatory RTG panoramiczne terapia cranio-sacralna

Posted by on 9 lipca 2018

Częstość sercowych zdarzeń niepożądanych będących przedmiotem zainteresowania jest podobnie zrównoważona między grupami, z głównymi niekorzystnymi zdarzeniami sercowymi zgłaszanymi u 2,2% pacjentów w grupie z odstawieniem glukokortykoidu i 2,0% pacjentów w grupie kontynuującej glukokortykoid. Poważne niekorzystne zdarzenia sercowe, które były śmiertelne, odnotowano odpowiednio u 1,5% i 1,1% pacjentów, a udar odnotowano odpowiednio u 0,5% i 0,7% pacjentów (Tabela 2). Dyskusja
W naszym badaniu, w którym pacjenci z ciężką lub bardzo ciężką postacią POChP otrzymali potrójną terapię za pomocą LAMA, LABA i wziewnego glikokortykosteroidu w okresie docierania, a następnie wycofano wziewny glukokortykoid przez 3 miesiące lub kontynuowano potrójne terapia, górna granica 95-procentowego przedziału ufności dla zwiększenia ryzyka umiarkowanego lub ciężkiego ostrego zaostrzenia była poniżej ustalonego marginesu nierówności wynoszącego 1,20 w grupie z wycofaniem glukokortykoidu. Różnice w FEV1 i stanie zdrowia pojawiły się w 18-tygodniowej analizie po całkowitym wycofaniu wziewnego leczenia glikokortykosteroidami. Nie zidentyfikowano żadnej podgrupy pacjentów, którzy mieli zwiększone prawdopodobieństwo zaostrzenia po odstawieniu glukokortykoidu. Ponieważ historia zaostrzenia i znaczne upośledzenie czynności płuc były kryteriami wejściowymi, nasza populacja badana była reprezentatywna dla pacjentów, dla których zalecono glikokortykosteroidy wziewne na podstawie wskazówek GOLD.1
Większość badań klinicznych z udziałem pacjentów z POChP określiła korzyść z leczenia, porównując nową terapię z placebo lub odpowiednią aktywną kontrolą. W niewielu badaniach rozważano kwestię, czy takie leczenie powinno być kontynuowane po osiągnięciu stabilności klinicznej, podejście powszechnie stosowane u pacjentów z astmą.13 Początkowe badania wykazały, że nagłe wycofanie wziewnych glikokortykosteroidów u pacjentów z zakresem nasilenia ciężkości POChP na więcej zaostrzeń i pogorszenie czynności płuc, przynajmniej gdy pacjenci stosowali krótko działające leki rozszerzające oskrzela jako leczenie podtrzymujące.14-17 W naszym badaniu stosowaliśmy podwójne rozszerzanie oskrzeli z salmeterolem i tiotropium, które okazały się skuteczniejsze niż sam salmeterol w zapobieganie zaostrzeniom 6. Ponadto, wycofaliśmy leczenie glukokortykoidami stopniowo ze wspólnej linii podstawowej maksymalizacji terapii.
W naszym badaniu nie stwierdziliśmy znaczącej różnicy między grupami w odsetku osób rezygnujących z badania, które zwykle występują częściej w grupach otrzymujących placebo w badaniach klinicznych.18,19 Wystąpił przemijający wzrost liczby ciężkich zaostrzeń wkrótce po całkowitym wycofaniu się z badania. glukokortykoidów, ale wzrost ten nie był znaczący i nie utrzymywał się w okresie badania. Rozważyliśmy wiele podgrup, w których można oczekiwać większego stopnia uzależnienia od glukokortykoidów, ale nie znaleźliśmy znaczących różnic w wynikach pomiędzy wziewnym odstawieniem glukokortykoidów a kontynuowaną terapią potrójną w żadnej z tych podgrup.
Po całkowitym odstawieniu glukokortykoidów obserwowaliśmy niewielką, ale istotną i utrzymującą się różnicę między grupami w FEV1, z większym zmniejszeniem od wartości wyjściowej w grupie z wycofaniem glukokortykoidu. Ta zmiana była podobna do obserwowanej w poprzednich próbach odstawienia glikokortykosteroidu14-17 oraz w badaniu roflumilastu, doustnego niegonglukokortykoidowego leku przeciwzapalnego, w populacji pacjentów, która była podobna do tej z naszego badania.20 Zmiana FEV1 może reprezentować sygnał spirometryczny związany z terapią przeciwzapalną, ale nie wydaje się być związany z zaostrzeniami, jak doniesiono w ostatnich badaniach nad terapią skojarzoną z glikokortykoidami wziewnymi raz na dobę oraz LABA.21 W naszym badaniu różnica między grupami w FEV1 stała się widoczna dopiero po ostatni etap wziewnego pobrania glukokortykoidu (od 200 .g do 0 .g flutykazonu na dobę).
Nie stwierdziliśmy istotnego wpływu odstawienia glukokortykoidów na wynik mMRC, ale zaobserwowano różnicę w całkowitej ocenie SGRQ, która została odnotowana w okresie badania, i która faworyzowała kontynuację leczenia glikokortykosteroidami. Jednak znaczenie tego odkrycia jest niejasne, ponieważ różnica między grupami była mniejsza niż często stosowana minimalna ważna klinicznie różnica22 i nie była związana z różnicami w liczbie zaostrzeń. Nie zaobserwowaliśmy znaczącej różnicy między grupami w profilu bezpieczeństwa, w tym liczby przypadków zapalenia płuc. W przeciwieństwie do innych badań wykazano wzrost przypadków zapalenia płuc u pacjentów z POChP, którzy otrzymali flutykazon .5,8,21 Na podstawie naszych danych z badania nie możemy ustalić, czy nasze wyniki dotyczące zapalenia płuc odzwierciedlają różnice w naszej populacji pacjentów lub utrzymujący się wpływ na ryzyko zapalenia płuc w naszej grupie odstawienia glukokortykoidu, ponieważ pacjenci w tej grupie otrzymywali wziewne glukokortykoidy przez 4 miesiące (w tym okres docierania); to pytanie zasługuje na przyszłe studia.
Nasz s Do badania zakwalifikowano znacznie więcej pacjentów niż we wszystkich wcześniejszych badaniach, w których doszło do odstawienia glukokortykoidów, co pozwoliło na dalsze badanie odpowiedzi w różnych podgrupach. Mieliśmy 9-miesięczną obserwację pacjentów, którzy nie otrzymywali glukokortykoidów, bez sugestii, że zaostrzenia występowały częściej. Jest mało prawdopodobne, aby dłuższy okres obserwacji zmienił ten wniosek. Nasza populacja badana składała się głównie z białych mężczyzn; uważamy, że proporcjonalnie mniejsza liczba kobiet była wynikiem połączenia częstości występowania chorób w badanych krajach i nasilenia choroby w naszej populacji. Nie zaobserwowaliśmy jednak istotnej różnicy w wynikach na podstawie płci (ryc. 3).
Podsumowując, stwierdziliśmy, że u pacjentów z ciężką, ale stabilną POChP, którzy otrzymywali terapię skojarzoną z tiotropium, salmeterolem i glikokortykosteroidami, stopniowe odstawienie glikokortykosteroidów nie było mniejsze niż kontynuacja takiego leczenia, w odniesieniu do ryzyka umiarkowanych lub ciężkich zaostrzeń. . Podczas podejmowania decyzji dotyczących leczenia podtrzymującego u pacjentów z ciężką, ale stabilną POChP należy również wziąć pod uwagę wpływ odstawienia na objawy i czynność płuc.
[patrz też: Depaletyzatory, terapia cranio-sacralna, RTG panoramiczne ]

Powiązane tematy z artykułem: Depaletyzatory RTG panoramiczne terapia cranio-sacralna